Ścieżka do tworzenia wartości: Opiekun

znany też jako Mentor, Misjonarz, Obrońca, Wspierający

Opiekun to osoba, której największą motywacją jest bezpośrednia pomoc innym. Większość opiekunów jest bardzo empatyczna, ma silne osobiste poczucie misji i potrafi poświęcić swój komfort osobisty lub duża część swojego wolnego czasu, aby służyć innym. Opiekunowie czują się najszczęśliwsi, gdy widzą uśmiech na twarzy osoby, której właśnie pomogli. Wysoko cenią w pracy cechy niematerialne, takie jak uczciwość, równość i zróżnicowanie kulturowe.

Opiekunowie pracują we wszystkich kręgach społeczeństwa: w szkołach, szpitalach, organizacjach pozarządowych, jako niezależni majsterkowicze i eksperci — ale nie tylko. W świecie korporacji można również znaleźć profesjonalistów z misyjnym nastawieniem, ponieważ mogą oni budować więzi ze strategicznymi klientami.

MOCNE STRONY W MIEJSCU PRACY

Motywacja Wewnętrzna

Opiekunowie mają osobiste credo i wewnętrzne poczucie motywacji — dlatego ich pracodawcy nigdy nie muszą się martwić o ich motywowanie. Dla opiekuna pozytywna informacja zwrotna od beneficjentów ich pracy jest najlepszą motywacją do dalszej pracy — nie potrzebują więcej zachęty.

Dlatego w oczach swoich pracodawców opiekunowie są solidnymi, samowystarczalnymi pracownikami o niskich kosztach utrzymania. Nie szukają uwagi ani uznania. W pracy nie grają w gry. Zamiast tego skupiają się na jakości swojej pracy, co jest wysoko cenione przez przełożonych.

Z tego powodu opiekunowie często otrzymują kredyt zaufania, dużo osobistej przestrzeni w pracy i wolną rękę, aby zorganizować swoje miejsce pracy i harmonogram pracy na swój własny sposób.

Naturalne Zadowolenie z Pracy

Opiekunowie nie są materialistami. Koncentrują się nie tyle na wynagrodzeniu i świadczeniach pracowniczych, ile na rozwijaniu codziennego poczucia satysfakcji. Rozwijają również rozsądne oczekiwania wobec swoich szefów i reszty otoczenia i nie spodziewają się fajerwerków. Kiedy myślą o „karierze”, myślą przede wszystkim o uśmiechniętych twarzach swoich klientów — a nie o tytułach zawodowych, staniu na scenie i przemówieniach dla tysięcy ludzi czy pieniądzach piętrzących się na ich kontach bankowych.

Sięgają oni po szczęście każdego dnia i cieszą się możliwością służenia drugiemu człowiekowi. Opiekunowie nie męczą się ciągłymi pytaniami, takimi jak: „Jaki jest logiczny następny krok w mojej karierze?”, „Jak mogę teraz awansować?” lub „Czy mój szef widzi, ile wniosłem/am do zespołu?” Mogą się wyluzować i zaufać, że są na dobrej drodze rozwoju — tylko dlatego, że mówią im o tym ich klienci. Taka postawa sprawia, że są naturalnie szczęśliwi w pracy.

Umiejętność Zrozumienia Klienta

Opiekunowie są empatyczni i zorientowani na relacje. Mają na celu zrozumienie innych punktów widzenia i zapoznanie się z konkretnymi potrzebami swoich klientów i współpracowników. Dzięki temu nawiązują zazwyczaj dobre, głębokie, trwałe relacje z beneficjentami swojej pracy.

Najszczęśliwsi są wtedy, gdy widzą klientów powracających, by ponownie skorzystać z ich pomocy lub zamówić u nich usługi — dla opiekuna jest to znak, że prawidłowo zidentyfikowali potrzeby klienta i że ich praca osiągnęła oczekiwane standardy. Radosny wyraz twarzy klienta znaczy dla opiekuna znacznie więcej niż podwyżka pensji czy uścisk dłoni szefa.

Umiejętność Budowania Więzi

Zaufanie to waluta przyszłości — jest to coś, co rozumieją dziś wszyscy liderzy i właściciele firm. Dużo trudniej odzyskać klienta, którego kiedyś straciłeś/aś, niż pozyskać nowego. Jest to również powód, dla którego firmy i organizacje dbają o swój public relations i wizerunek publiczny oraz inwestują w komunikację z konsumentami i szeroką gamę działań charytatywnych. Jest to również powód, dla którego firmy wolą zatrudniać kandydatów zorientowanych na potrzeby klienta z natury.

Opiekunowie są bezcenni w swoim środowisku, ponieważ mogą budować zaufanie bez wysiłku i bez żadnej zachęty ze strony pracodawcy. Rozwijanie relacji opartej na wzajemnym zaufaniu jest dla nich priorytetem i są szczerzy w swoich intencjach — które też ich klienci mogą wyczuć i docenić. Dlatego pracodawcy cenią opiekunów i chętnie umieszczają ich pierwszej linii frontu w kontaktach z klientami.

Precyzja I Staranność

Opiekunowie starają się zadziwiać swoich klientów jakością swojej pracy. Obrazek twarzy zadowolonego klienta motywuje ich do staranności i realizacji projektów w sposób perfekcyjny. Mogą poświęcić dużo czasu i wysiłku na dopracowanie wszystkich szczegółów przed przedstawieniem wyników swojej pracy odbiorcom.

Każdego dnia pragną pobić swoje własne wyniki. Na dłuższą metę ich nieustanny wysiłek przynosi znaczną poprawę jakości ich pracy: stają się niezastąpionymi ekspertami w swojej dyscyplinie.

Niezależne Myślenie

Opiekunowie zazwyczaj nie potrzebują od swoich szefów zbyt wiele wskazówek i mikro-zarządzania. Znają swoje cele i są samowystarczalni w pracy. Ilekroć napotykają na kłopot, próbują poradzić sobie z przeszkodą samodzielnie i bez pomocy — proszą o nią tylko wtedy, gdy naprawdę jej potrzebują.

Z tego powodu opiekunowie często wymyślają nowe rozwiązania i małe tricki w pracy oraz rzadko przeszkadzają swoim szefom. Jako niezależni myśliciele, opiekunowie również unikają budowania silnych więzi ze swoimi szefami. Jeśli ich szef nie spełnia ich oczekiwań (lub jeśli uznają, że ich środowisko pracy jest dysfunkcyjne), nie wahają się ubiegać się o inną pracę gdzie indziej. W końcu w pełni skupiają się na służbie klientowi, a dróg do wypełnienia tej misji jest wiele, a nie tylko jedna.

Panta Rhei

Opiekunowie są realistami. Wiedzą, że jedynym pewnym faktem jest to, że wszystko się zmienia. Dlatego są mobilni i nie przywiązują się do swoich kolegów i miejsca pracy bardziej niż to konieczne. Nie patrzą do tyłu w swojej karierze i nie żałują swoich decyzji. Jedyne aspekty ich pracy, do których się przywiązują, to ich misja i klienci. To adaptacyjne podejście jest przydatne na dzisiejszym rynku pracy, na którym niczego już nie można brać za pewnik.

Możliwość Rozpoczęcia Niezależnej Praktyki

Wielu opiekunów pracuje jako niezależni profesjonaliści, a mianowicie jako freelancerzy lub przedsiębiorcy. Jednak opiekunów można spotkać również w instytucjach publicznych i firmach prywatnych. Jeśli jesteś jednym z tych misjonarzy-pracowników, dobrą wiadomością dla Ciebie będzie to, że budując więzi z klientami, otwierasz również nowe możliwości dla swojej przyszłej kariery.

Mianowicie, skutecznym i bezpiecznym sposobem na rozpoczęcie małej firmy jest nawiązanie relacji z klientami w obecnym miejscu pracy, a potem otwarcie nowej, niezależnej praktyki. Tak, opiekunowie też mogą pracować jako freelancerzy! Muszą tylko najpierw upewnić się, że mają wystarczającą liczbę potencjalnych klientów — ludzi, którzy już wcześniej korzystali z ich usług i chcą wrócić po więcej. W końcu opiekunowie nie są tak dobrzy w sprzedaży i autopromocji jak komunikatorzy, więc na początku potrzebują trochę wsparcia.

Niektórzy pracodawcy starają się zapobiec temu scenariuszowi, konstruując umowy w określony sposób. Na przykład zawierają klauzulę, która zabrania pracownikom rozpoczynania nowej praktyki w tej samej dziedzinie przez kilka lat po zakończeniu umowy.

Jednak wiele firm i zdecydowana większość instytucji publicznych tego nie robi — czują, że ich pozycja na rynku jest bezpieczna i nie chcą mieć złych relacji z byłymi pracownikami. Jeśli pracujesz w instytucji publicznej, może się nawet zdarzyć, że pracodawca zachęci Cię do usamodzielnienia się i opłaci kursy zawodowe w tym kierunku!

SŁABE STRONY W MIEJSCU PRACY / PUŁAPKI KARIERY

Potrzeba Spotkania Się Z Beneficjentem

Opiekunowie nie mogą czuć się w pełni usatysfakcjonowani z pracy, dopóki nie mają kontaktu z podopiecznymi. Może to stać się problemem, gdy charakter pracy nie pozwala opiekunom na bezpośredni kontakt z klientami. Albo gdy ich warunki pracy nagle się zmienią i gdy stracą ten kontakt.

Na przykład podczas kryzysu Covidowego wielu niezależnych coachów, trenerów osobistych i innych ekspertów musiało poszukać sobie innej pracy, ponieważ nowe warunki na rynku pracy drastycznie zmieniły ich sytuację. Na przykład, wiele osób piszących wnioski grantowe z wolnej stopy wcześniej służyło bezpośrednio swoim klientom i ściśle z nimi współpracowało.

Po znalezieniu zatrudnienia w dużych firmach, piszących ogromne komercyjne projekty, takie jak międzynarodowe wnioski o dotacje, przydzielono im małe fragmenty pracy i instrukcje, aby zgłaszać się do szefów zespołów, a nie do klienta. W tych nowych warunkach wielu profesjonalistów straciło ogólną satysfakcję z pracy, a nawet popadło w depresję. Po prostu nie potrafili przystosować się do tego stylu pracy, pomimo niewątpliwych korzyści i poczucia stabilności w pracy.

Czasami Brak Kompromisu Z Szefem

Między dwoma typami relacji w pracy, mianowicie pracodawca-pracownik i klient-dostawca, opiekunowie wyraźnie preferują te drugie. Dążą do nawiązania więzi z osobami, którym służą, a nie skupiają się aż tak bardzo na budowaniu więzi z przełożonymi.

Pamiętają też, że są ekspertami o większej wiedzy, niż kiedykolwiek miałby ich szef. Choć zdarzają się wyjątki, większość opiekunów traktuje swojego szefa przede wszystkim jako osobę odpowiedzialną za logistykę i ocenę ich pracy. Rzadko natomiast widzą w szefie autorytet, wzór do naśladowania czy przyjaciela.

Takie podejście może przynieść kiepskie skutki, jeśli chodzi o awanse i budowanie kariery w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Przecież często zdarza się, że profesjonaliści są doceniani nie ze względu na swoją wiedzę, ale raczej ze względu na umiejętności autopromocji i że budują swoje kariery głównie w oparciu o kontakty.

Brak Umiejętności Samodzielnej Nawigacji

Z tego samego powodu opiekunowie często czują się zagubieni na rynku pracy. Chociaż są wspaniałymi dostawcami wartości, mogą mieć trudności z zarządzaniem samym sobą na rynku pracy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji krytycznych, np. gdy tracą pracodawcę, z którym pracowali przez wiele lat.

Ogólnie rzecz biorąc, opiekunowie nie skupiają się na budowaniu pozycji w swoim życiu zawodowym. Dlatego też po wielu latach pracy w jednym miejscu i budowania relacji z klientami — bez zastanawiania się nad zdobywaniem certyfikatów zawodowych, budowaniem własnej marki w Internecie czy szukaniem wpływowych mentorów w swojej dziedzinie — mogą sprawić, że ich CV wygląda na puste i mało nieatrakcyjne.

W rezultacie często są niedoceniani jako profesjonaliści. Nie dostają tyle uznania za swoją pracę lub tyle możliwości, na ile zasługują. Mogą też czuć się samotni i wyizolowani na rynku pracy.

Introwersja

Większość opiekunów to introwertycy, którzy nie znoszą publicznych prezentacji bardziej niż czegokolwiek na świecie. Introwertycy mają taką samą przewagę konkurencyjną na rynku pracy jak ekstrawertycy — ale tylko ci, którzy potrafią raz na jakiś czas wyjść ze swojej strefy komfortu.

Trzeba pamiętać, że dzisiejszy świat nie sprzyja chowaniu się za awatarem w Internecie i uciekaniu przed publicznymi prezentacjami „w realu”. Nawet jako introwertyk musisz zainwestować w przynajmniej podstawowe umiejętności prezentacji.

Na szczęście praktycznie każdą umiejętność na świecie można zdobyć poprzez wychowanie, w tym poprzez publiczne prezentacje! Zainwestuj więc w siebie, a zobaczysz, że ta inwestycja szybko Ci się zwróci.

Brak Kapitalistycznego Myślenia

Opiekunowie są mistrzami w budowaniu trwałych więzi — co jest na ogół pozytywną cechą w pracy. Jednak ta preferencja może również odbić się na nich, ponieważ budowanie więzi wymaga czasu.

Dla pracodawców czas to pieniądz. Mają oni na celu optymalizację przychodów firmy. Ta optymalizacja oznacza znalezienie najlepszego kompromisu pomiędzy czasem poświęconym na budowanie trwałych relacji z klientami a czasem poświęconym na znalezienie nowych klientów. Dla pracodawców pracownicy o misyjnym nastawieniu mogą wydawać się ospali i oderwani od rzeczywistości.

Często jest to prawdą, zwłaszcza w biznesie, gdzie zasada Pareto (znana również jako „reguła 80-20”) jest jednym z głównych filarów wszelkiego rozwoju. Mianowicie, większość założycieli startupów woli wprowadzać swoje produkty i usługi w sposób stopniowy (z angielskiego, “lean”): najpierw uzyskać jakiekolwiek dochody, szybko uruchamiając nieoptymalne i niedopracowane projekty, a następnie reinwestować początkowe zyski w stopniowe ulepszanie produktów.

Dla pracodawców o takiej mentalności osoba, która koncentruje się na dostarczaniu najwyższej jakości, spersonalizowanych usług, może być kiepskim wyborem.

Brak Pracy Zespołowej

Jak wspomniano wcześniej, opiekunowie skupiają się na służbie klientowi. Czasami może to sprawiać wrażenie, że są zdystansowani lub słabi w pracy zespołowej. Rzeczywiście, opiekunowie często mają indywidualistyczną osobowość; wiedzą, dlaczego przychodzą rano do pracy i koncentrują się na wykonywaniu swojej pracy najlepiej, jak potrafią. Potrafią też dobrze grać w zespole; po prostu jest to dla nich środek do celu, a nie cel sam w sobie.

PRZYKŁADY MISJONARZY W RÓŻNYCH ŚRODOWISKACH PRACY

Nauczyciel/Trener

Kariera w edukacji jest najbardziej oczywistym kierunkiem dla opiekuna. W końcu jako opiekun czerpiesz satysfakcję przede wszystkim z obserwacji beneficjentów swojej pracy. Co może być bardziej radosnego niż obserwowanie osobistych postępów swoich uczniów?

Jako opiekun, możesz zostać zatrudniony/a w instytucji edukacyjnej lub zostać prywatnym korepetytorem lub trenerem. Dziś o edukację swoich pracowników dbają również firmy prywatne i instytucje publiczne —każda średnia i duża firma i instytucja tworzy osobny dział, który zajmuje się przygotowaniem i/lub organizacją szkoleń zawodowych dla swoich pracowników. Dlatego preferując nauczanie masz niemal nieograniczoną liczbę możliwości rozwoju swojej kariery.

Pamiętaj, że jeśli zdecydujesz się iść własną drogą jako nauczyciel i freelancer, musisz się przygotować na to, że oprócz praktyki będziesz musiał(a) również znaleźć klientów — co może być trudne w przypadku, gdy nie masz silnej sieci znajomości na początku. Nawet najlepsi prywatni nauczyciele potrzebują rekomendacji, aby rozpocząć swój mały biznes!

Lekarz/Pielęgniarka

Innym naturalnym kierunkiem dla opiekuna jest medycyna. Oczywiście nie każdy może zostać lekarzem medycyny, ponieważ jest to niezwykle długi i wymagający proces. Jeśli jednak jesteś młodą osobą myślącą o swoim kierunku studiów i lubisz uczyć się o (ludzkiej) biologii, być może powinieneś/powinnaś rozważyć ten kierunek kariery.

Freelancer Specjalizujący się w Naprawie / Upiększaniu / Dbaniu o Dobytek Klienta lub Biznes

Wielu opiekunów znajduje swoją pasję, pracując jako freelancerzy i służąc bezpośrednio swoim klientom. Jest tak wiele opcji! Ogrodnicy, majsterkowicze, fotografowie, planiści ślubów, projektanci wnętrz, architekci, styliści, asystenci osobiści, doradcy podatkowi, prawnicy — wszyscy ci profesjonaliści skupiają się na budowaniu więzi z klientami i zaspokajaniu ich potrzeb.

Pracownik Organizacji Pozarządowej

Wiele organizacji pozarządowych (z angielskiego, “NGO”) służy bezpośrednio osobom potrzebującym pomocy. Od ogromnych, międzynarodowych organizacji, takich jak UNICEF czy Amnesty International, po małe, lokalne organizacje charytatywne zatrudniające nie więcej niż 10 pracowników — istnieje wiele różnych organizacji, dla których możesz pracować. Organizacje te często wysyłają swoich pracowników bezpośrednio w teren, aby pracowali nad obiektami lub programami wsparcia dla lokalnych mieszkańców lub uchodźców, którzy tego potrzebują.

Przedstawiciel Handlowy

Niektórzy opiekunowie również radzą sobie dobrze w sprzedaży — chociaż zależy to od rodzaju sprzedaży, którą muszą przeprowadzić. Ze względu na swoją empatyczną naturę opiekunowie są mocni w kontaktach twarzą w twarz. Dzięki temu doskonale sprawdzają się jako przedstawiciele firmy współpracujący np. z partnerami strategicznymi, których opinia jest kluczowa dla sukcesu firmy. Z drugiej strony nie lubią sprzedaży widzianej jako walka o zyski. Dlatego nie będą tak skuteczni jak komunikatorzy, jeśli chodzi np. o maksymalizację zasięgu czy sprzedaży online.

Misjonarz

Oczywiście jest też miejsce dla opiekunów, jeśli chodzi o… zostanie misjonarzem. Chociaż nie jest to dziś powszechny zawód, nadal są regiony świata, które potrzebują podstawowej pomocy i wykształcenia, które zapewniają misjonarze. Jeśli czujesz, że bycie misjonarzem to Twoje powołanie, wiedz, że jest to opcja. Oczywiście, jest to bardziej styl życia niż praca, ale wciąż tysiące ludzi wybiera tę ścieżkę kariery.

JAK ROZWINĄĆ KARIERĘ Z TYM PROFILEM?

Jak Rozpocząć Karierę

Opiekunowie zazwyczaj mają skromne początki. Koncentrują się na tym, jak najlepiej służyć innym, biorąc pod uwagę swoje naturalne talenty, wiedzę i doświadczenie. A potem znajdują stanowisko lub zawód, w którym mogą wypełniać tę osobistą misję.

Ogólnie rzecz biorąc, opiekunowie nie gonią za tytułami — co nie znaczy, że nie mogą wspiąć się wysoko w hierarchii w swoim miejscu pracy na dłuższą metę! Opiekunowie to zaufane osoby skupione na pomaganiu i dostarczaniu dobrych usług, a nie na politycznych grach i wspinaniu się po drabinie.

Paradoksalnie taka postawa może zaprowadzić Cię daleko. Opiekunowie często są wybierani na szefów swoich działów, polityków lub przedstawicieli różnych grup zawodowych, tak aby mogli rozwiązywać konflikty i dbać o innych tak jak to robią najlepiej.

Jak Szukać Pracy / Jak Rozpocząć Pracę

Jako opiekun powinieneś najpierw zadać sobie pytanie: “Jaką rolę w stosunku do innych chcę odgrywać?” Większość opiekunów odgrywa jedną konkretną rolę. Może to być nauczanie, uzdrawianie innych, naprawianie sprzętu, rozwiązywanie konfliktów, doradzanie lub mentorowanie ludzi itp. Czy wolisz być mentorem, mediatorem, nauczycielem, doradcą, czy raczej kreatywnym wykonawcą pomysłów Twoich klientów?

Jako opiekun musisz również odkryć i pielęgnować swoje rzemiosło — ponieważ idealnie jest połączyć swoją preferowaną rolę z odpowiednim warsztatem.

Na przykład, będziesz najskuteczniejszym nauczycielem, jeśli oprócz tego, że masz empatię i potrafisz przekazać swoją wiedzę swoim uczniom w zrozumiały i motywujący sposób, Twoja wiedza w danej dziedzinie jest również szeroka i szczegółowa. Z tego powodu najlepiej jest wcześnie pomyśleć o swoim rzemiośle i codziennie pracować nad rozwojem tego rzemiosła, aby stać się renomowanym ekspertem w swojej dziedzinie.

JAK RADZIĆ SOBIE W CODZIENNYM ŻYCIU?

Przede wszystkim, jak wspomniano wcześniej, opiekunowie często nie poświęcają odpowiedniej uwagi budowaniu relacji z przełożonymi. Jednak ostatecznie będziesz doceniany/a w swoim miejscu pracy tylko wtedy, gdy Twój wkład pracy zostanie zauważony i doceniony przez kierownictwo.

Na przykład w małych firmach konsultingowych często zdarza się, że młodsi konsultanci są zaskoczeni po odkryciu reguł gry panujących w ich środowisku pracy. Mianowicie są wysyłani do siedziby klienta, a następnie poświęcają rok lub dwa, pomagając klientowi w projektach.

A potem, po zakończeniu pracy dowiadują się, że pomimo wytężonych wysiłków, aby jak najlepiej służyć klientowi i budować z nim głęboką więź, i tak nie są promowani na wyższe stanowiska… ponieważ przez cały czas trwania projektu nie utrzymywali wystarczająco częstego kontaktu ze swoim bezpośrednim przełożonym w firmie matce — podczas gdy niektórzy z ich kolegów to robili.

Dlatego niezależnie od tego, jak bardzo lubisz pomagać ludziom, musisz poznać pisane i niepisane zasady gry w swoim środowisku pracy, a potem się ich trzymać. Mianowicie, kiedy podpisujesz nowy kontrakt lub wkraczasz w nowe środowisko pracy, musisz zauważyć cechy cenione w tej nowej społeczności oraz pisane i niepisane zasady zdobywania benefitów i awansów. Jeśli tego nie zrobisz, Twoja podróż po rynku pracy będzie jak błądzenie po omacku.

Ponadto dobrze jest śledzić zawartość swojego CV. Upewnij się, że przeglądasz swoje CV i aktualizujesz tekst co najmniej raz na sześć miesięcy — a być może częściej. Pamiętaj, że nawet jeśli przez większość swojej kariery pracowałeś dla jednego pracodawcy, masz dużo treści do umieszczenia w sekcji “Doświadczenie zawodowe”.

Wystarczy wspomnieć o najbardziej ekscytujących projektach i inicjatywach, które prowadziłeś/aś przez te wszystkie lata (możesz dodać 1-2 zdania wyjaśniające cele projektu i rolę, którą grałeś w każdym z nich). Jeśli regularnie aktualizujesz i edytujesz swoje CV, po kilku latach będziesz zaskoczony/a tym, jak dobrze wygląda!

Następnie, jako opiekun musisz pamiętać o stworzeniu dla siebie sieci bezpieczeństwa. Na dłuższą metę dobre relacje z klientami nie wystarczą, aby zadomowić się na rynku pracy — trzeba też współpracować i wspierać innych specjalistów o podobnym profilu. Dlatego ważne jest, aby dołączyć do stowarzyszeń zawodowych w swojej dziedzinie, uczestniczyć w formalnych i nieformalnych spotkaniach oraz nawiązać prawdziwe przyjaźnie z innymi profesjonalistami. To są Twoje ważne kontakty, które będziesz musiał(a) aktywować, jeśli chodzi o szukanie pracy lub szukanie strategicznego partnerstwa podczas budowania biznesu.

Na koniec musisz zaakceptować fakt, że jeśli nie jesteś obecny/a online, dla pracodawców nie istniejesz. Dlatego niezależnie od tego, jak bardzo chciał(a)byś unikać uwagi publicznej, w pewnym momencie musisz zadbać o swoją obecność w Internecie.

Dobra wiadomość jest taka, że budowanie obecności w Internecie nie musi koniecznie obejmować czasochłonnych czynności, takich jak tworzenie kreatywnych treści poprzez np. blogowanie lub prowadzenie własnego kanału na YouTube. Dla większości profesjonalistów pracujących dzisiaj utrzymanie aktualnego profilu na LinkedIn i opracowanie prostej osobistej strony internetowej, która przedstawia Twoją sylwetkę jako profesjonalisty, jest więcej niż wystarczające, aby znaleźć Cię w Internecie.

PRZYKŁADY SŁYNNYCH OPIEKUNÓW

Malala Yousafzai: Pakistańska aktywistka i pisarka. Opowiada się za edukacją kobiet i dzieci i ogólnie za prawami człowieka.

Urodziła się i wychowała w rodzinie prowadzącej sieć szkół w regionie Swat Valley w Khyber Pakhtunkhwa w Pakistanie. Zainspirowała ją praca charytatywna rodziców na rzecz edukacji publicznej. W 2012 r. została postrzelona w głowę przez pakistańskich talibów w zamachu w odwecie za pracę jako aktywistka. Początkowo była w stanie krytycznym, ale potem wyzdrowiała na tyle, że została przetransportowana do szpitala w Birmingham w Wielkiej Brytanii, gdzie była stosunkowo bezpieczna przed kolejnymi próbami zamachu.

Po powrocie do zdrowia kontynuowała swoją pracę, tym razem jako osoba ciesząca się międzynarodowym uznaniem. Wraz z Shizą Shahid założyła fundację Malala Fund. W 2013 roku napisała międzynarodowy bestseller „I Am Malala”. W 2014 roku była współlaureatką Pokojowej Nagrody Nobla.

Jednocześnie, w wieku 17 lat, jako uczennica drugiego roku liceum, została najmłodszą w historii laureatką Nagrody Nobla. W 2020 roku ukończyła studia licencjackie z filozofii, polityki i ekonomii na Uniwersytecie Oksfordzkim.

Salman Khan: Amerykański pedagog pochodzenia bengalskiego. Założył Khan Academy1, bezpłatną internetową platformę edukacyjną, która tworzy 6500 zajęć wideo z przedmiotów akademickich, w tym matematyki i innych nauk ścisłych. Stworzył także Khan Lab School, niezależną szkołę związaną z Khan Academy z siedzibą w Mountain View w Kalifornii.

Khan ukończył studia licencjackie i magisterskie z nauk ścisłych ze specjalizacją elektrotechnika i informatyka na Massachusetts Institute of Technology (MIT) oraz tytuł licencjata z matematyki. Następnie rozpoczął studia MBA w Harvard Business School. W latach 2003-2009 pracował w Connective Capital Management jako analityk funduszy hedgingowych.

Pracując tam zaczął tworzyć swoje tutoriale online. Najpierw, w 2004 roku, Khan zaczął prowadzić lekcje online dla swojego kuzyna za pomocą notatnika Doodle. Kiedy inni krewni i przyjaciele szukali jego lekcji, poradzili mu, aby nagrał i przeniósł swoje tutoriale na YouTube (2006). Rosnąca popularność jego filmów zachęciła go do porzucenia codziennej pracy i pełnego skupienia się na edukacji online. Swoją misję podsumował jako „przyspieszenie uczenia się u uczniów w każdym wieku”.

Do tej pory filmy z Khan Academy obejrzano ponad 1,8 miliarda razy. W 2012 roku Forbes opublikował artykuł o Khan Academy pod tytułem „$1 bilion Opportunity” z twarzą Khana na okładce magazynu. W 2015 roku Khan Academy nawiązała współpracę z College Board, aby przygotować bezpłatne testy próbne do amerykańskiej matury SAT. W 2021 roku Khan otrzymał tytuł doktora honoris causa prawa na Uniwersytecie Harvarda.

Tenzin Gyatso, XIV Dalajlama: Tybetański przywódca duchowy i postać ekumeniczna, uważany za wcielenie Awalokiteśwary, Bodhisattwy Współczucia. Choć nie ma formalnej władzy instytucjonalnej, jest symbolem państwa tybetańskiego, reprezentującym uniwersalne wartości i tradycje buddyjskie.

Jako Dalajlama objął urząd w 1940 roku, w wieku 5 lat. W 1950 roku, w wieku 15 lat, objął także obowiązki polityczne po zajęciu Tybetu przez Chińską Republikę Ludową. W czasie powstania tybetańskiego (1959) uciekł do Indii, gdzie od tego czasu przebywa na emigracji. Opowiada się za autonomią polityczną Tybetu oraz ochroną tybetańskiej kultury i religii.

Zajmuje się także publiczną dyskusją na temat gospodarki światowej, środowiska, praw człowieka, zdrowia fizycznego i duchowego, relacji buddyzmu z nauką, wojen i przemocy, nauki i ludzkiego umysłu. Podróżuje pocałym świecie, udzielając nauk buddyzmu tybetańskiego i spotykając się ze światowymi przywódcami, przywódcami duchowymi, politykami i badaczami. W 1989 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

Papież Jan Paweł II: Polski przywódca duchowy, głowa Kościoła katolickiego (1978-2005).

Był pierwszym papieżem nie-Włochem od XVI wieku i został wybrany trzeciego dnia konklawe. Koncentrował się również na poprawie relacji między Kościołem katolickim a przywódcami innych ruchów religijnych, w tym judaizmu, islamu i prawosławnego Kościoła.

Jan Paweł II był również mocno zaangażowany w politykę światową. Był przeciwnikiem socjalizmu jako systemu i przyczynił się do transformacji ustrojowej w Europie w 1989 roku. Otwarcie sprzeciwiał się także wojnie w Iraku, za którą był nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla w 2003 roku.

W swoim podejściu do nauczania Kościoła był raczej konserwatywny w sprawach takich jak aborcja, antykoncepcja farmakologiczna czy celibat w Kościele katolickim. W czasie swojego pontyfikatu odwiedził 129 krajów. Beatyfikował 1340 i kanonizował 483 osoby, co jest rekordem wśród wszystkich papieży w historii. W 2014 roku, 9 lat po śmierci, został kanonizowany.

Amy Carmichael: Irlandzka misjonarka i pisarka chrześcijańska.

Mieszkała i służyła w Indiach przez 55 lat (bez przerwy), gdzie założyła sierociniec i misję w stanie Dohnavur. Zamieniła Dohnavur w sanktuarium dla ponad tysiąca dzieci. Mieszkając w Indiach, przyjęła lokalny styl życia i zachowywała się jak tamtejsza ludność: ubierała się po hindusku, farbowała skórę kawą, pokonywała długie dystanse po gorących, zakurzonych drogach. Opublikowała około 35 książek poświęconych swojej pracy misyjnej. Teraz, po śmierci Carmichael, Bractwo Dohnavur trwa. Jest pamiętana w Kościele anglikańskim oraz czczona 18 stycznia każdego roku.

Deepak Chopra: Indyjsko-amerykański autor, nauczyciel i orędownik medycyny alternatywnej.

Po ukończeniu studies w zakresie medycyny w Indiach, w 1970 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował edukację medyczną, w tym rezydenturę z chorób wewnętrznych i stypendium z endokrynologii. W 1980 roku został przyjęty do personelu New England Memorial Hospital (NEMH), a następnie został szefem sztabu. W 1985 roku zaangażował się w ruch Transcendentalnej Medytacji, co skłoniło go do opuszczenia NEMH i założenia Centrum Zdrowia Maharishi Ayurveda.

W 1993 roku zdobył międzynarodową uwagę po udzieleniu wywiadu podczas Programu Oprah Winfrey. Następnie odszedł z ruchu Medytacji Transcendentalnej, a w 1996 współtworzył Chopra Center for Wellbeing. W 2009 roku założył również Fundację Chopra, zwolnioną z podatku organizację charytatywną, która zbiera fundusze na badania i popularyzację medycyny alternatywnej.

Wierzy, że człowiek może osiągnąć „doskonałe zdrowie”, czyli stan “wolny od choroby, w którym nigdy nie odczuwa się bólu”. Według Chopry “starzenie się człowieka jest płynne i zmienne; może przyspieszać, zwalniać, zatrzymać się na jakiś czas, a nawet się odwrócić”. Jego nauki były krytykowane jako przykład pseudonauki, która jest niszczącym i lukratywnym biznesem, a nie lekarstwem na choroby. Jednak odkąd po raz pierwszy został zauważony przez opinię publiczną u Oprah, jego nauki i książki stały się popularne wśród publiczności na całym świecie.

Ma również silne powiązania z wieloma amerykańskimi uniwersytetami. Obecnie pracuje jako adiunkt w dziale marketingu w Columbia Business School oraz w dziale programów dla kadry kierowniczej w Kellogg School of Management na Northwestern University. Od 2016 Chopra służy jako wolontariusz, profesor na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. Od 2005 roku służy również jako naukowiec w The Gallup Organization.

Jane Goodall: Angielska antropolog, prymatolog i aktywistka. Jej najbardziej znana praca Goodall to jej słynne 60-letnie badanie interakcji społecznych i rodzinnych między szympansami w Parku Narodowym Gombe Stream w Tanzanii.

Według Goodall, kobiety nie były akceptowane w dziedzinie prymatologii, kiedy rozpoczynała swoje badania w latach 50-tych XX wieku. Otrzymała ona publiczne fundusze, które pozwoliły jej studiować w Newnham College w Cambridge, uzyskać tytuł licencjata i przenieść się do Darwin College w Cambridge, aby uzyskać doktorat z etologii.

To dało jej referencje niezbędne do rozpoczęcia badań. W 1960 roku zaczęła obserwować szympansy Kasakela w Parku Narodowym Gombe Stream w Tanzanii. Od początku przyjęła inne podejście niż pozostali badacze. Zamiast przypisywać szympansom numery, nadała im imiona i obserwowała ich wyjątkowe osobowości, co było niespotykane w tamtych czasach.

W czasie swoich badań, zaobserwowała wiele zachowań tradycyjnie postrzeganych jako ludzkie, takie jak pocałunki, pieszczoty, przytulanie i emocje, takie jak radość czy smutek. Studiowała relacje rodzinne i społeczne między szympansami i doszła do wniosku, że rozwijają one bliskie, głębokie więzi. Obserwowała również, jak szympansy wytwarzają i wykorzystują narzędzia do pozyskiwania pożywienia, a nawet do walki ze sobą nawzajem.

W 1977 roku założyła Instytut Jane Goodall, w którym zajmuje się ochroną dobrostanu zwierząt, a w szczególności ochroną szympansów i ich naturalnych siedlisk. Współpracowała między innymi z NASA, aby wykorzystać zdjęcia satelitarne z serii Landsat do wykazania wpływu lokalnego wylesiania na szympansy i miejscową ludność w Afryce Zachodniej. W 2008 roku zwróciła się do Unii Europejskiej o zaprzestanie wykorzystywania badań medycznych na zwierzętach. W 2002 roku została uhonorowana tytułem Posłańca Pokoju ONZ.